Małe gesty, wielki efekt – dlaczego tak rzadko zauważamy to, co dobre?

Każdego dnia spotykamy ludzi, którzy dotrzymują słowa, oddają to, co pożyczyli, przyznają się do błędu albo biorą odpowiedzialność za swoje decyzje. Jednak nie trafiają oni na pierwsze strony gazet i nie stają się bohaterami internetowych dyskusji.

Dużo częściej zauważamy, gdy coś poszło nie tak. Opóźnione spotkanie. Niedotrzymana obietnica. Niewłaściwa decyzja. Konflikt. A przecież to właśnie dzięki pozytywnym, drobnym i pozornie niezauważalnym zachowaniom, łatwiej jest nam sobie wzajemnie ufać i żyć obok siebie. To nie są wielkie gesty. To codzienne zasady, decyzje i sytuacje, z których składa się świat, w jakim chcemy żyć.

Spontaniczna uczciwość

Jeden z filarów, który w niewidoczny sposób spaja nas na co dzień to spontaniczna uczciwość w relacjach z nieznajomymi. Wyobraź sobie taką sytuację: z kieszeni idącego przed tobą przechodnia wypada banknot albo portfel, a Ty bez zastanowienia podnosisz go i przyśpieszasz kroku, żeby oddać właścicielowi zgubę. Albo: znajdujesz kartę do bankomatu, legitymację czy klucze. I zamiast przejść obojętnie, sięgasz po ten przedmiot, podnosisz go, zawieszasz w widocznym miejscu lub szukasz właściciela na lokalnej grupie „Zgubiono/Znaleziono”. Brzmi jak nic nadzwyczajnego? To więcej niż myślisz! Bo nie tylko oddajesz czyjąś własność, ale też przestrzegasz umowy społecznej i budujesz u innych poczucie bezpieczeństwa. W skrócie działa to tak: wiedząc, że twoja zguba ma szansę do ciebie wrócić, przestajesz postrzegać obcych na ulicy jako potencjalne zagrożenie, a zaczynasz w nich widzieć uprzejmych sąsiadów i twoich sprzymierzeńców.  

Uczciwy jak Polak   

W wyniku przeprowadzonej akcji „Uczciwość obywatelska na świecie” w Polsce aż 79% portfeli z pieniędzmi wróciło do swoich właścicieli, co uplasowało nas w ścisłej światowej czołówce uczciwości (tuż za Szwajcarią i Norwegią). 

Inne eksperymenty społeczne w Polsce (np. bezobsługowe stoiska z jajkami i puszką na pieniądze) wykazały, że większość kupujących uczciwie płaci za towar, a braki w utargu były minimalne lub nie było ich wcale (kupujący zaokrąglali należne kwoty).

Uważność i wyrozumiałość w relacjach z osobami starszymi 

Stosunek do osób starszych to jeden z najbardziej czytelnych wskaźników tego, jak dojrzała jest dana społeczność. I nie chodzi tu o deklaracje, a o codzienną cierpliwość, której doświadczamy w najzwyklejszych miejscach – w sklepie osiedlowym, na poczcie czy w autobusie. 

Oczekiwanie w kolejce do kasy w markecie w godzinach szczytu to moment, w którym łatwo o frustrację. Wystarczy, że ktoś (na przykład starsza osoba) powoli wyciąga monety z portfela, a już zaczyna się nerwowe przestępowanie z nogi na nogę. Wyobraź sobie, że ty zachowujesz się inaczej. Nie przewracasz oczami i nie zerkasz nerwowo na zegarek, chociaż zaraz ucieknie Ci autobus do pracy. A może nawet pomagasz spokojnie rozliczyć resztę? To sygnał wysłany drugiemu człowiekowi: „możesz mi zaufać i masz prawo do swojego tempa.

Cicha filantropia

Trzeci obszar, którego na co dzień pewnie nie zauważasz, to pomoc potrzebującym i wspieranie lokalnych inicjatyw.  

Działasz w trójce grupowej/klasowej? Tym samym mówisz „to moja odpowiedzialność” i dajesz coś bezcennego – czas oraz zaangażowanie, nawet jeśli chwilami masz dość dyskusji na temat prezentu z okazji Dnia Nauczyciela. A może uczestniczysz w akcji sadzenia drzew albo zamiast wyrzucać nieużywane puzzle i zabawki, przekazujesz je na charytatywną zbiórkę na bezdomne zwierzęta, chore dzieci czy wyposażenie oddziału dziecięcego w szpitalu? To się ceni!

Na tego typu pomoc składają się nie tylko drobne gesty, ale i decyzje zakupowe: wrzucenie drobnych z reszty do puszki charytatywnej przy kasie, kupienie dodatkowej porcji karmy dla schroniska podczas cotygodniowych zakupów czy szybki przelew mikro-kwoty na zbiórkę internetową.  

Według badania CBOS „Aktywność w organizacjach obywatelskich” co drugi Polak w ubiegłym roku działał nieodpłatnie i dobrowolnie na rzecz swojego środowiska i osób potrzebujących, w organizacjach obywatelskich lub poza nimi.

Podsumowanie: To się ceni!

Oddany dług. Dotrzymana obietnica. Przyznanie się do błędu. Telefon wykonany mimo stresu. Pomoc osobie starszej podczas zakupów. Rozmowa, której łatwiej byłoby uniknąć.

Właśnie takie postawy się ceni, nawet jeśli nikt na co dzień nie wręcza za nie medali ani nie kręci o nich filmów. Zwykła życzliwość, cierpliwość i uczciwość to fundamenty, na których opieramy wspólne zaufania. Dlatego zatrzymaj się i zauważ swoje własne, drobne, pozytywne nawyki. Bo bardzo możliwe, że już teraz robisz wszystko tak, jak należy – i swoimi codziennymi reakcjami sprawiasz, że otoczenie staje się lepszym miejscem do życia.

Już wkrótce pokażemy projekt, który powstał właśnie z tej refleksji.

Bo wierzymy, że są rzeczy, które warto nie tylko robić, ale także dostrzegać i doceniać.

Obserwuj nasze kanały i wróć tutaj 21 września.